ظاهرى هر چيز فربهى . و جاى خشك كردن خرما و جاى خشك كردن علف . و تايهء علف : تودهء علف . و نيز تايه بمعنى دايه . مر . دايه . تائه ( t eh ) ص . ع . لاف‌زننده . و متكبر . و سرگردان . تآيى ( ta yi ) م . ع . قصد نمودن شخص و آيت او را . تايى ( taayyi ) م . ع . قصد نمودن شخص و آيت او را . تائى ( t iy ) ص . ع . منسوب به تا و شعرى كه منتهى بتا شده باشد . تأييب ( ta'yib ) م . ع . بازگشتن . تأييد ( ta'yid ) م . ع . ايدته تاييدا : نيرو و قوت دادم او را . تاييد ( ta'yid ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تقويت و استحكام . و اعانت و نصرت و يارى و همراهى . و شهادت مكتوبى . و تاييد پروردگار و يا تاييد الهى : اعانت و نصرت خداوندى . تأييدات ( ta'yid t ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - اعانتها و نصرتها . تاييدن ( t yidan ) ف م . پ . شباهت داشتن و مشابه بودن . تأييس ( ta'yis ) م . ع . نااميد گردانيدن كسى را . و كم و خوار شمردن . و اثر كردن در چيزى . و نرم گردانيدن . تاييم ( ta'yim ) م . ع . بيوه كردن يق ايمه الله . تاييه ( ta'yih ) م . ع . ايهه و به تاييها : خواند او را . و ايه الرجل : گفت آن مرد يا ايها الرجل . تب ( tab ) ا . پ . حالت مرضى كه متصف است بسرعت نبض و ازدياد حرارت عمومى بدن . و تب استخوانى : تب دق . و تب افسرده شدن : فرو نشستن تب . و تب داشتن : مبتلا به تب بودن و محموم بودن . و تب كردن : مبتلا به تب شدن و گرفتار تب گشتن . و تب دق : تبى كه بدن را بكاهاند و بىنهايت لاغر كند مانند تبى كه در مبتلايان بسل عارض مىشود . و تب ربع : تبى كه هر سه روز يك دفعه آيد . و تب غب : تبى كه يك روز آيد و يك روز نيايد . و تب لرزه : تبى كه با لرز همراه باشد . و تب مواظبه : تبى كه هر روز آيد . و تب نوبه : تبى كه گاه عارض شود و گاه قطع گردد بر خلاف تب متصل كه هميشه باشد و قطع نشود . و تب يك روز در ميان : تب غب . و تب و تاب . اشتعال و التهاب . تب ( tabb ) ا . ع . زيان و هلاكى و تباله : هلاكى باد او را اى الزمه اللّه خسرانا . و تبا تتبيبا : بطور مبالغه گويند يعنى بسيار هلاكى باد او را . تب ( tabb ) م . ع . تبت يداه تبا و تبابا ( از باب ضرب ) : زيان كردند دستهاى او و هلاك شدند . و تب الشيئ تبا ( از باب نصر ) : بريد آن چيز را . تباب ( tab b ) م . ع : تب تبا و تبابا مرتب . تباب ( tab b ) ا . ع . زيان و خسران و هلاكى . تبابعة ( tab beat ) ا ع . ج . تبع ( tobba ' ) . و دار التبابعة : خانهء مولد آن حضرت صلى اللّه عليه و آله كه در مكه است . تبابؤ ( taba'bo ' ) م . ع . دويدن . تبابيع ( tab bi ' ) ع . ج . تبع ( tobba ' ) . تبابيل ( tab bil ) ع ج . تبل ( tabl ) . تبابين ( tab bin ) ع . ج . تبان ( tobb n ) . تباخس ( tab xos ) م . ع . مغبون كردن بعضى مر بعضى را . تباد ( tab dd ) م . ع . گرفتن حريف و همتاى خويش را در جنگ . تبادح ( tab doh ) م . ع . گل و گوى و مانند آن بازيچه بسوى يكديگر انداختن . و كان الصحابة يتمارخون حتى يتبادحون بالبطيخ فاذا حزبهم امر كانوا هم الرجال اصحاب الامر . تبادر ( tab dor ) م . ع . تبادره و اليه : پيشى گرفت او را و بشتافت بسوى وى رفت . تبادر ( tab dor ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - پيشى گرفتگى و مبادرت . تبادل ( tab dol ) م . ع . با هم معاوضه كردن . تبادل ( tab dol ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مبادله و معاوضه . تبادلات ( tab dol t ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مبادلات . تباده ( tab doh ) م . ع . بىفكر و تأمل و انديشه با هم خطبه و جز آن خواندن . تبادى ( t b di ) م . ع . مانند باديه نشين گرديدن . و تباد و ابا لعداوة : آشكارا با هم دشمنى كردند . تباديد ( tab did ) ا و ص . ع . ذهبوا تباديد و اباديد : رفتند پريشان و متفرق و طيرا اباديد و تباديد : مرغان پريشان و متفرق . تباديل ( tab dil ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - تبديلات . تبار ( tab r ) ا . پ . آل و دودمان . و خويشاوندان و طايفه و اهل و اصل و نژاد تبار ( tab r ) ا . ع . هلاكى و دار التبار : دوزخ و جهنم . تبارز ( tab roz ) م . ع . تبارزا